بالمفهوم » بوده و « انّ » با اسم و خبرش تأويل به مصدر رفته و فاعل براى « لا يخفى » مىباشد . ضرورة انّ الامر الخ : كلمهء « ضرورة » مفعول له و با ما بعدش دليل براى اشتباه مصداق به مفهوم بوده و كلمهء « الامر » اسم « انّ » و خبرش « ما استعمل الخ » بوده و « انّ » با اسم و خبرش تأويل به مصدر رفته و مضاف اليه براى كلمهء « ضرورة » مىباشد . ما استعمل فى معنى الغرض : كلمهء « ما » نافيه بوده و ضمير نايب فاعلى در « استعمل » به امر برگشته و اين عبارت خبر براى « انّ » مىباشد . قد دلّ على الغرض : ضمير در « دلّ » به لام برمىگردد . نعم يكون مدخوله مصداقه : ضمير در « مدخوله » كه اسم « يكون » بوده به لام برگشته و ضمير در « مصداقه » كه خبر « يكون » بوده به غرض برمىگردد . و هكذا الحال : مقصود از « هكذا » اشتباه مصداق با مفهوم مىباشد . يكون مصداقا الخ : ضمير در « يكون » به امر برمىگردد . لا مستعملا فى مفهومه : يعنى « لا يكون الامر مستعملا فى مفهومه » و ضمير در « مفهومه » به تعجّب برمىگردد . و كذا فى الحادثة و الشّأن : مقصود از « كذا » اشتباه مصداق با مفهوم مىباشد . و بذلك ظهر ما فى دعوى الفصول : مشاراليه « ذلك » لفظ امر مصداق براى معانى ياد شده بوده و نه اينكه به‌معناى آن معانى بوده مىباشد و مقصود از ماء موصوله نيز اشكال مىباشد . من كون الخ : و اين عبارت بيان « دعوى الفصول » مىباشد . فى المعنيين الاوّلين : مقصود معناى طلب و شأن مىباشد . و لا يبعد دعوى الخ : جواب سؤال مقدر است : « اگر امر به‌معناى حادثه و شأن و غرض و مانند آن نيست پس به چه معناست ؟ » و عبارت بعد در واقع بيان نظر مصنّف است .